Temeljno uverenje sadržano u svim ovim tekstovima jeste da crkva ne može dugoročno graditi svoj identitet na strahu i zabrani postavljanja pitanja, te umesto toga postati „čuvar tradicije“. Tamo gde se u ime (navodnog) jedinstva guši kritički glas, gde se u ime poslušnosti suspenduje savest, a u ime „višeg dobra“ relativizuje nepravda, crkva se udaljava od sopstvenog izvora – jevanđelja. Teologija koja u takvom kontekstu bira neutralnost ne ostaje izvan problema, nego mu, makar i prećutno, daje legitimitet. Crkva koja se boji istine počinje da proizvodi lažni mir. Taj mir se održava zabranom pitanja, delegitimizacijom savesti i moralnim (a i finansijskim) pritiscima. Teologija koja u takvom sistemu pristaje na ulogu tumača nužnosti prestaje da bude svedok otkrivenja.